83% این داستان واقعی است.

صحنه اول.........تقریبا اواخر پاییز بود. گرچه آن سال  پاییز و زمستان و بهار دیگر معنای خود را از دست دادند. آن روزها هوا خیلی نامرتب شده بود درست مثل زمانی که ناظم ما به تعطیلات رفته بود. روزی ابری بود و نمی بارید، یک روز ابری نبود و می بارید و روز دیگر آفتاب امان از مردم می گرفت. اما آن شب هوا طوفانی شده بود و باد در و پنجره ها را راحت نمی گذاشت. آسایش را از مردم گرفته بود..................................از صبح آن روز حالم کلا به هم ریحته بود. و حتی دانشگاه نرفتم و قید ۸ واحد را زدم. داخل اتاق تنها بودم و مدام با خودم کلنجار می رفتم. اندیشه هایی به هم ریخته در ذهنم جولان می دادند. تا خود ظهر و حتی بعد از آن ساعت ها به آرامی پیش می رفتند. ثانیه ها سنگین شده بودند و هر قدم کسالت را در فضای اتاق می پراکندند. با وجود سنگینی افکارم و رخوت بدنم ناهار را فراموش نکردم. هیچ وقت نمی توانستم قید ناهار را بزنم مخصوصا زمان هایی که تنها می ماندم. یادم نمی رود که آن روز هم برای ناهار سوسیس خوردم. این جزو بی دردسرترین غذاهایی بود که می شد خورد. به هرحال غذا هم تسکینم نداد و حتی وضعم را بدتر کرد. تا جایی که بعد از ناهار افکار سنگین و مشوشی در ذهنم شروع به رشد کردند و شاخ و برگ گرفتند. افکاری که که ریشه در گذشته داشتند و این روزها مغزم را زیر رو می کردند و خاطراتم با او  را  می کاویدند.................................من و او با هم بزرگ شده بودیم و در آن محیط کوجک حتی تمام دوران مدرسه را تا اتمام پیش دانشگاهی با هم بودیم. از بخت بد مدتی از دوران دانشگاهم را نیز با او گذراندم. اگرچه حتی در هنگام انتخاب رشته با او صحبتی نکرده بودم و از او کمکی نخواسته بودم. اما این بخت بد حتی در دانشگاه هم جدایی ما را اجازه نداد. به هرحال بدبینی های من از همان دوران مدرسه شروع شد. اولین بار در دوران دبیرستان بود که نسبت به او مشکوک شدم. بعد از آنکه چندین بار کارم به کارش افتاد ولی هیچ کمکی از او عایدم نشد. او حتی گاهی برایم درد سر هم درست می کرد. شاید هم دردسرهایم از جانب او نبود و من به غلط او را مقصر فرض می کردم. به هرحال این طرز نگاه من به او  بود که کم کم زمینه ساز مرگش شد. از آنجا که من مدتها بود او را می شناختم هیچ کس نمی توانست باور کند که آدمی چون من آن هم در مورد او مرتکب چنان جنایتی بشود. این موضوع تا حد زیادی خیال مرا راحت کرده بود. گرچه آن روزها حتی اگر اینطور هم نبود، تاثیری در تصمیمم نداشت و نمی توانست مرا منصرف کند. مخصوصا بعد از آن دو اتفاق ناگواری که برایم افتاد. و من تا حد زیادی او را، و بیشتر از او،‌ روابط خودم با او را عامل این اتفاقات می دانستم. اما هنوز هم اعتراف می کنم که بارها در موقعیت های ناگوار دستم را گرفته بود. و من چقدر سنگدل بودم که همه محبت هایش را فراموش کردم و با او چنان کردم. به هرحال آن روز ها بدجور اوضاعم به هم ریحته بود و گاهی کمک های پیشین او را به خودم با عنوان وابستگی به او تعبیر می کردم و این وابستگی را منفی و عامل عقب افتادگی من در نظر می گرفتم....................................حدود ساعت ۷ که هوا تاریک شده بود با ® ملاقات کردم. با او بحثم شد. مدتی بود که در صحبت های من متوجه حرف های بودار شده بود اما فکر می کنم آن شب شکش نسبت به من کاملا قوت گرفت. خودم هم همیشه علامت سوال بزرگی را در مورد او یدک می کشیدم. چون از بین جمع مذهبی دوستانی که داشت تنها او بود که ظاهرا مرا تمام و کمال پذیرفته بود و مرا در جمعشان راه داده بود. شاید امید به اصلاحم داشت... بعد از آنکه بحث ناتماممان تمام شد به اتاقم رفتم. اتاقی که مال من نبود اما تنها من در آنجا بودم حداقل از نیمه های شب به بعد................................... روی تختم دراز کشیدم و چشمانم را به سقف اتاق دوختم. در  آن لحظات تنها به عواقب کارم فکر می کردم. به اینکه آیا از آن پس بدون او خواهم توانست از پس مشکلاتی برآیم که هم در افکار و روانم شکل می گرفت و هم در جامعه گریبانگیزم می شد. به نگاه دیگران و خانواده ام نسبت به من فکر می کزم. البته در صورتی که این موضوع فاش می شد که مطمئن بودم چنین اتفاقی خواهد افتاد. حداقل می دانستم بخشی از اندیشه ام در رفتارم عریان می شد. اما تصمیمم را گرفتم. تصمیمی که مسیر زندگی مرا عوض کرد.......صحنه دوم.........هوا هنوز طوفانی بود و هیاهوی باد بر تشویش افکارم می افزود. اما همینکه در اتاق را بستم آرامش سنگینی اتاق را فرا گرفت. آرامشی که حال و هوای جنایت داشت. اتاق تاریک بود و تنها نور ضعیف قرمز لامپی که در چند متری ساختمان قرار داشت توانسته بود از لابه لای شاخ و برگ درختان عبورکرده و خود را به چشمان من که خیره در چشم های ظاهرا معصوم او بود برساند و جلوه ای شیطانی به صورتم دهد. باهمدستی شیطانی که قبلا به قتل رسانده بودم کارم را شروع کردم. هنوز به خاطر دارم که هیچ تکانی در اندامش نبود. گویی که کاملا بی حس شده باشد. با اینکه می دانست چه فکری در سر دارم اما خواهشی در چهره اش احساس نکردم. تنها خواهش از سمت من دیگرم بود که مدتها با او انس گرفته بود. منی که آن شب دیگر ذره ای ارزش نداشت. نزدیکش که شدم دست مشت شده ام را بدون هیچ زحمتی درون دهان مبهوتش فرو کردم و به آرامی فشار دادم تا جایی که پشت مفاصل انگشتانم کاملا گلویش را حس کرد و شهوتم را برای فشار بیشتر عریان کرد. تا ساعتی مشتم در قعر دهانش بود و در این مدت سرد شدن تدریجی وجودش را حس می کردم تا اینکه مطمئن شدم نفسش کاملا خشکیده است. دستم را بیرون آوردم و و کنارش نشستم و به اندام نیمه لختش خیره شدم. حالا مطمئن بودم قتلی را که مدتها در خیال داشتم به انجام رسانده ام. لحظاتی بعد جسم خالی از بعدش را با احترام در پارچه سفیدی پیچیدم. جسدش را روی شانه ام انداختم و برخاستم. در اتاقک تردیدم را باز کردم و جسد  را در قعر دره ای که پشت اتاق واقع شده بود هل دادم. صحنه ای که برایم تکراری از خاطره ای نه چندان قدیمی بود. خاطره ای که بوی تعفنش هنوز از اعماق دره به پشت اتاقم ساطع می شد. و تعفنی که طوفان هم جلودار اصابت بویش به مشامم نبود و طوفانی که هیچ گاه و هیچ جا آرام نگرفت حتی درون اتاق تردیدم.

آخرین اعتراف Res1 قبل از زندان